Geçmiş günleri yâd ediyordum. Hani şu üniversite yıllarımdayken derslerin üst üste geldiği, aynı anda 3-4 sınava girmem gerektiği, okumam gereken kitapların biriktiği, finalden kaç alırsam dersi bütsüz geçerim hesapları yaptığım, muaf tutulmam gereken derslerden tekrar sınava tâbi tutulmaya zorlanmamdan ötürü direnişimin bitmediği, haksızlıklarla beraber mezun olma çabası içerisinde olduğum yıllar… İşte tam da bu zamanlarda, tüm sıkıntılarımın üzerine set çekip kendimi elimde kalem ile kâğıt başında yazıp rahatlarken buluyordum. (Elbette “Dua mü’minin silahıdır” ve elbette her bir sıkıntı duaya daha sıkı sarılmamı sağlıyordu.)
Üniversite benim için bir dönüm noktasıydı. Hayatımın en güzel, en anlamlı, en zor, en duygusal, en tek kaldığım, en kalabalıklar içerisinde olduğum, en gezdiğim, en parasız kaldığım, en yorulduğum, en eğlendiğim, en ayaklarım üzerinde durduğum, en yıkıldığım; kısacası tüm zıtlıkları beraber yaşadığım yıllardı.
“En parasız” diyince aklıma hep şu anım gelir ☺️
Öyle her fırsatta ailemden para isteyen, “harçlığım bitti, hadi gönderin” diyen biri değildim. Param bittiyse bursumun yatacağı ya da ailemin göndereceği günü beklerdim. Yine bir gün oda ve aynı zamanda sınıf arkadaşım ile yaklaşık bir hafta olacak okula gitmiyoruz. Çünkü cepte kuruş yok, otobüs kartımızda ise sadece bir binişlik var. Yani okula gidersek geri dönecek ikinci bir biniş yok 😅. Ne ben ne de arkadaşım, ne ailemizden harçlık ne de yakın arkadaş çevremizden borç isteyecek kadar “gururluyduk” (!). Velhâsıl telefonum çaldı. En küçük abim:
“Nagehan, sana kredi kartı gönderiyorum. Kusura bakma, limiti biraz düşük (300 lira limit var ve benim bursum 240 lira. Yani 300 lira beni neredeyse iki ay idare eder, öyle söyleyeyim). İnşallah idare eder seni. Kargo şubesinden teslim alırsın.” dedi.
Tabii bayram ediyoruz biz ve heyecanla bekliyoruz. Bir iki gün şubeden arandım ve teslim alabileceğimi söylediler. Tek binişlik kartımızla gözü kapalı bindik otobüse 😄. Şubeye gittik, kartı alacağız ama 3 lira bir ödemesi olduğunu söylediler. Abim gönderirken 3 lira bozuğu olmadığı için karşı ödemeli göndermiş; “Nasıl olsa çok değil, öder alır kartı.” diye düşünmüş 🤷🏻♀️. Tabii nereden bilsin bir haftadır okula dahi gidemediğimizi 😅. Arkadaşımla birbirimize baktık ve kısa süreli bir hayal kırıklığı yaşarken aklıma kartı alıp zarfından çıkarıp ödemeyi kartla yapmak geldi 🤷🏻♀️.
Dediğim gibi yaptıktan sonra arkamıza bile bakmadan ilk iş tavuklu pilav, ayran ve tulumba tatlısı alıp Süleymaniye’nin bahçesinde çimlerin üzerinde oturup yemek oldu ☺️.
Allah razı olsun abilerimden, ablalarımdan, annemden, babamdan; maddi manevi desteğini esirgemeyen ve gaye-i hayalimizin rızâ-yı İlâhî dışında başka hiçbir şey olmaması gerektiğine inandıran herkesten 🌸
Okumak sadece sınavlara girmek, meslek edinmek için değil; dostlar edinmek, hayata hazırlanmak, kendi gücünü keşfetmektir. Bana kattıklarını şimdi dönüp bakınca daha iyi anlıyorum. O yıllar, en güzel hatıralarım ve en önemli derslerim oldu ☺️