Ne güzel demiş zamanın harikası alim:
“Helal daire keyfe kâfidir. Harama girmeye lüzum yoktur.”
Ama biz nedense yetinemiyoruz…
Okurken “ne güzel söz” diyoruz,
yaşarken “ne var bunda?” diye geçiyoruz.
Anlaşılmayan bir yer yok aslında.
Her kelimesi apaçık.
Ama mesele anlamamakta değil, yaşamamakta…
Peki en Sevgilinin (sav);
“Hiçbiriniz, yanında mahremi bulunmayan bir kadınla baş başa kalmasın. Zira üçüncüleri şeytandır.” buyruğu anlaşılmaz mı?
Ne kadar “Evet.” desek de yaşantımız çoktan “Hayır.” demeye başlamış bile.
Ahh eskiler…
En güzel günler eskide kalmadı mı sizce de?
Ben hatırlamıyorum mesela;
evde misafir varken kadınlı erkekli karışık oturduğumuzu.
Haremlik selamlık vardı.
Erkeklere ikramı evin erkeği yapardı.
Biz gerekmedikçe odadan dahi çıkmazdık.
Erkek öğretmenlerimizle konuşurken dahi yanımızda bir arkadaşımız daha olurdu.
Kızlı erkekli arkadaş gruplarımız da yoktu.
Kızlar kızlarla, erkekler erkeklerle arkadaşlık yapardı.
Anne babamın karşı cinsle kahkahalar atarak, samimi şekilde konuştuğunu görmedim.
Annemin canı istedi diye çıkıp gezdiğini de görmedim.
Bunlar bağnazlık değildi.
Aksinin medeniyet, çağdaşlık olmadığı gibi.
Bizim helal dairelerimiz vardı.
Ve bu bize yetiyordu.
Harama girmeye lüzum yoktu.
“Ne zaman örfü terk ettik, aile temeli bozuldu.” demişti bir hocamız.
Üzerine kitap yazılası bir söz…
Bugün geldiğimiz noktada
örf unutuldu, sınırlar silindi.
Helal ile haram birbirine karıştı.
Ahlak zayıfladı.
Ve biz…
Yetinmeyi bilmeyen, esiri olduğu nefsin iplerinden kurtulamayan bir nesle dönüştük.
Genişledikçe dağıldık; dar dairedeki o büyük huzuru kaybettik.