18 yaşımdayım, Mısır’ın en ücra mahallelerinden birinde bayramı bekliyorum… Tek başıma gurbette bayramı(!) bekliyorum ama bu defa çok büyük bir farkla! Bayram hazırlığı yok; anne, baba, abi, abla, akraba yok… Yok da yok!
Gece, yarına ulaşmak için heyecanla uyumadım mesela. Bayram kıyafeti almadım, “Babam hangi şekeri alacak acaba?” diye beklemedim. “Annem kahvaltıda ne yapacak?” diye hiç heyecanlanmadım. Sabah olunca yataktan kalkamadım; “Hadi kalk, bayram sabahı bu kadar yatılmaz!” diyen babamın sesi yoktu kulaklarımda. “Hadi etrafı toplayın, misafir gelir şimdi!” diye sabahın yedisinde telaşla bize seslenen annemin sesi de yoktu bu bayram…
Yurdun en sakin odasına geçip annemleri aramıştım bayramlaşmak için. Annemin sesi arkadaki neşeli seslere karışmıştı; herkes bir aradaydı, ben hariç! Şimdi bunları yazarken olduğu gibi yine yutkunamamıştım, yine gözyaşlarıma hakim olamamıştım. Ama bunu onlara hissettirmemem, “çok mutluyum” mesajı vermem gerekiyordu.
Beş on saniye annem “Alo, alo?” dedi; “Telefon mu çekmiyor acaba?” diye tahminlerde bulundu. Ben başaramadım güçlü kalmayı ve kapattım telefonu. “Telefon çekmiyor, tekrar arayacağım sizi,” diye mesaj attım.
Bayram o an bitmişti benim için. Sanki dünyanın en büyük acısını yaşıyormuşum gibi, canı yanan bir çocuk gibi ağlıyordum telefon elimde. 19, 20 yaşlarımda da bu böyle devam etti; hiçbirinde alışamadım. Bugüne kadar da her bayram arifesinde, her bayram sabahında burnumun direğini sızlatan anılarım bunlar… Ha, bir de ben hariç kimsenin bilmediği sırlarımdı bunlar; ta ki şu an okunana kadar. Şimdi mi? Bugünlerime şükrederek anımsıyorum o günleri. Bunu yaşayan tek ben değildim elbette, hâlâ yaşanıyor bu duygular gurbetin en derinindekilerde.
Demem o ki; gurbet ve bayram… Yana yana gelmeyecek en zıt iki kelime bence. Gurbetteki nasıl yaşasın bayramın tadını? En sahte gülüşlerin, en zoraki pozların, en dik durmaya çalışan “yıkıkların” mekanıdır bayramda gurbet…
Selam olsun gurbeti kurbete, bayram yerine çevirebilenlere…
