Sessizliğimi sinsilik, mesafemi kin sandılar.
Sohbetimi yavan, tavrımı soğuk buldular; “Kendini anlatmıyor” diyerek gizemime sitem ettiler.
Bilmediler ki;
Emin olana dek susmak ustalık, yanlıştan uzak durmak ise asalettir.
Uzaklaşacağımı belli etmem soğukluk değil dürüstlük, samimiyet görmediğim yerde yüzümü asmam ise sahteliğe rest çekmektir.
Sadece konuştuğumu duyanlar, suskunluğumu hiç anlayamadılar.
Aslında çok titiz biriyim; ama bu titizliğim sanıldığı gibi eşyalarla değil, hayatıma seçtiğim insanlarla ilgili… Bugüne kadar sahtelikle sadeliği hiç karıştırmadım, hep sadelikten yana oldum.
Bazen empati kurmaktan yorulduğum oldu; adını “çok önyargılısın” koydular. Kendi hayatım yangın yeriyken başkasının ocağını tüttürmeye koştum; derdini paylaşanı dinlerken dünyanın en dertsiz insanıymışım gibi durdum. Belki çok şey başardım ama mütevazı kalabilmek için resmen nefsimle yarıştım; hoş, o da “fazla mütevazılık cahilden nasihat dinlettirir” oldu ya, neyse!
Haksızlık karşısında susmayınca “dik başlı”, ağlamadan dik durmayı güçlülük sanınca “odun” dediler.
Takdir etmedikleri gibi taklitten de geri durmadılar; eleştirildiğim kadar anlaşılmadım.
Peki, sonra ne mi oldu?
Ben yine aynı Nagehan oldum..!
Değişemedim, belki biraz daha sustum…