Uykuya düşkünlüğümle bilinirim çevremde. 🙂
Öyle ki; uykum için okulu ektiğim, sınavlara giremediğim çok olmuştur 🙁 Yurttayken oda arkadaşlarımın uyandırma çabalarına sessiz kaldığım için yurt müdüresinden yardım istemeleri; ama benim battaniyeyi kendime kalkan edinip duvara yapışarak bana ulaşmasına engel olmamla sonuçsuz kalmıştır her zaman mesela… (Ranzanın ikinci katında olmam bu konudaki en büyük destekçimdi tabii.)
Gelgelelim şimdiye… Saat olmuş gecenin mi dördü desem, sabahın mı dördü desem bilemedim.
Uykucu Nagehan’ı uyku tutmuyor .
Yoo yo hasta falan değilim çok şükür. Sadece bir dost meclisindeydik dün gece ve konumuz yine gençlerdi…
Üzüldüm sanırım yine biraz. Yine çaresiz hissettim kendimi herhâlde. Öyle bir çaresizlik hâli ki; gençlik yoğun bakımdaydı ve durumunun kritik olduğu söyleniyordu. Kapıda bekleyen bir avuç hemdert ise dua etmekten başka bir çare bulamıyordu…
“Dünyayı sen mi kurtaracaksın?” naraları yükselirken günümüzde, bunu dert edinene deli derler (!) değil mi?
Ama biz böyle gördük büyüklerimizden. Bize bencil olmamak öğretildi. “Komşusu açken tok yatan bizden değildir” diyen Sevgili’nin (sav) ahlakıyla ahlaklanalım diye dualar aldık biz, elhamdülillah. Düşen elbette olur ve hatta bu biz de olabiliriz; ama neticede düştüğümüzde kalkabilmeyi, düşeni ise üstü kirlenmeden kaldırabilmeyi şiar edindik biz.
Abartıyor muyum bilmiyorum ama bu devran böyle devam etmez, etmemeli…
Serzenişim öğretmenlere, ebeveynlere, kendime…
Ne olurdu her dersin son 10–15 dakikasını branş farketmeksizin üsluba, ahlaka, İslam’a ayırsaydık?
Ne olurdu her günün akşamının yarım saatini bir Peygamber kıssasına veya kitap okumaya ayırsaydık?
Ne olurdu dertlendiğim konunun biraz daha üstüne gidip, karınca misali elimden geleni yapsaydım?
Vallahi sorulur bizden, sorulacak da!
Bir neslin ahlaken çöküşüne seyirci kalmanın hesabı ağır olacak!
Uyuyamamam mı? Uyanamadığım günlere sayılsın !!!